وقتي دنباله ي نگاهت رو ميگيرم به اسمون وصل مشود .                                      چشمان شبنمي تو انقدر اسمانيست كه دريا ها از اشكهاي                               تو پر شده و اين تو بودي كه بر زندگي من باريدي و                                           سقف سياه زندگي مرا با باران اشك شستي و سفيدي را                             برايم ماندگار كردي...من در غم هجران با خاطرات                                                اسمانيت زندگي ميكنم.

دلم ميخواهد اشكهايم با دستهاي مهربان تو پاك شود.

دستهايي كه ارزوهاي مرا تا اسمان دراز كرده است.

ميخواهم لانه ي عشقم را ميان شاخه هاي اسمان تو بسازم.                                                                                                    ارزوي اين كه يك بار فقط يك بار به چشمان عسليت خيره شوم                             و صداي تپش زندگي را از امواج نگاهت بشنوم...

مرا به سكوت فرا ميخواند. بيا تا با هم ستاره هاي زندگي را                                  نوراني كنيم.                                                                                              با تو  كه تمام ثانيه هاي عمرم با عقريه ي نگاهت ميچرخد تا تو هستي                منهم هستم                                                                                                    ما ابري هستيم كه در تمام زندگي   ميباريم.                                                    ابرهايي كه در زمستان هم پرتو محبت گرم ميبارند .                                        اي كاش اين روياهاي اسماني با سرنوشت گره بخورد و...

حيف!چه خواب عميقي بود!رمانتيك ترين خواب عمرم كه                                        خودم هم نفهميدم از كجا و چرا شروع شد!

 اين هم از عواقب پر خوريه شام!

 


 

نوشته شده توسط هديه در پنجشنبه هفدهم آبان 1386 ساعت 15:59 موضوع | لینک ثابت